Nordic walking w fizjoterapii to nie tylko spacer, ale także technika ruchu. Dobrze prowadzony marsz angażuje kręgosłup, stawy, mięśnie stabilizujące i układ krążeniowo-oddechowy, dlatego może być bezpiecznym etapem między bólem a powrotem do regularnej aktywności. Co sprawia, że tak prosty ruch może wspierać nasze ciało?

Nordic walking to sztuka chodzenia

Przyzwyczailiśmy się traktować nordic walking jak rekreacyjny spacer, w którym kijki są dodatkiem do marszu i służą głównie do rytmicznego wymachiwania rękami. To jednak duże uproszczenie. Prawdziwy nordic walking zaczyna się tam, gdzie kijki są narzędziem pracy z chodem, postawą i obciążeniem ciała. Nordic walking w fizjoterapii (ale nie tylko w niej), który zalecamy pacjentom, to forma ruchu, w której wiele elementów ma znaczenie:

• ustawienie tułowia,
• długość kroku,
• praca ramion,
• rotacja barków,
• moment wbicia kijka i siła odepchnięcia od podłoża.

Kijek nie pełni funkcji podpórki, jak laska czy kula. Ma aktywnie włączyć górną część ciała w chód, uruchomić rytm naprzemienny i sprawić, że marsz staje się pracą całego ciała, a nie tylko nóg.

Jak nordic walking wspiera kręgosłup i postawę?

Nordic walking w fizjoterapii odgrywa duże znaczenie w pracy nad postawą, bo nie izoluje kręgosłupa od reszty ciała. Traktuje go jako część całego wzorca chodu: współpracującego z miednicą, obręczą barkową, kończynami dolnymi, oddechem i rytmem marszu. To ważne, bo problemy z postawą często są efektem sztywności, przeciążeń, siedzącego trybu życia i ograniczonej pracy tułowia w codziennym ruchu. Dobrze prowadzony nordic walking może wspierać odcinek piersiowy, który u wielu osób pracujących siedząco staje się mało ruchomy. Aktywna praca ramion i odepchnięcie kijka pomagają otworzyć klatkę piersiową, uruchomić łopatki i zmniejszyć tendencję do zamkniętej, zgarbionej pozycji. Jednocześnie marsz wymusza bardziej świadome ustawienie głowy, barków i tułowia. Znaczenie ma też to, że nordic walking w fizjoterapii uczy pacjenta kontrolować postawę poza gabinetem. Nie chodzi tylko o ćwiczenie wykonane na macie, ale o ruch, który można powtarzać w parku, lesie czy na codziennej trasie spacerowej.

Nordic walking a stawy. Dlaczego marsz z kijkami może być bezpieczniejszy niż intensywny trening?

Nordic walking może być dobrym rozwiązaniem dla stawów wtedy, gdy pacjent potrzebuje ruchu, ale nie powinien jeszcze angażować się w aktywność o dużej dynamice, z podskokami, szybkim tempem albo gwałtowną zmianą kierunku. Stawy zwykle nie potrzebują całkowitego unikania ruchu, tylko dobrze dawkowanego obciążenia. Nordic walking pozwala stopniowo zwiększać dystans, tempo i intensywność bez nagłego skoku intensywności. Dzięki temu może wspierać odżywienie chrząstki stawowej, pracę mięśni stabilizujących i ogólną tolerancję wysiłku.

Dla kogo nordic walking w fizjoterapii będzie odpowiedni?

Może być odpowiedni m.in. dla osób z:

• bólem kręgosłupa wynikającym z siedzącego trybu życia, przeciążeń lub osłabionej kontroli postawy,
• przeciążeniami kolan, bioder lub stóp, które potrzebują aktywności łagodniejszej niż bieganie czy dynamiczne treningi,
• obniżoną kondycją, które chcą poprawiać wydolność stopniowo i w kontrolowany sposób,
• napięciami w obręczy barkowej, karku i odcinku piersiowym, zwłaszcza po wielu godzinach pracy przy komputerze,
• lękiem przed ruchem po epizodzie bólu, gdy potrzebna jest aktywność przewidywalna, powtarzalna i łatwa do kontynuowania poza gabinetem.

Nie oznacza to jednak, że nordic walking jest korzystny dla każdego. Przy ostrym bólu, świeżym urazie, niestabilności stawów, dużych zaburzeniach równowagi czy nieuregulowanych chorobach krążeniowo-oddechowych konieczna jest wcześniejsza ocena fizjoterapeutyczna.